Πόσο καλά θυμάσαι τα παιδικά σου χρόνια;
Τελικά παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός ενήλικα αυτά τα χρόνια. Θυμάσαι τα παιχνίδια, την ανεμελιά, τους κολλητούς σου - αν είχες- αλλά και τα παιδιά τα οποία σου άφησαν
ένα αρνητικό στίγμα ..
Θυμάμαι έντονα την αρνητική αίσθηση που μου άφηναν αυτά τα παιδιά. Δεν τα συμπαθούσα καθόλου. Δεν ήμουν σίγουρη ποιος είχε ξεκινήσει και τι.. Αλλά συγχαινόμουν το ότι επιδίωκαν-αλλά και στο τέλος κατάφερναν-να πέρνουν την προσοχή όλων σχεδόν των παιδιών.
Και αυτό το χαρακτηριστικό ακόμα με ενοχλεί έντονα στην ενήλικη ζωή μου. Όταν βλέπω τέτοιου είδους άτομα, δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι τα συμπαθώ. Γιατί συνήθως έχουν κι άλλα ακόμα χαρακτηριστικά: την κακία, τη ζήλια και την ωραιοπάθεια.
Σαν παιδί ήμουν ήσυχο σε γενικές γραμμές. Δεν ενοχλούσα, δεν πείραζα κανέναν. Είχα 3 φίλες, αλλά θαύμαζα κι αγαπούσα πιο πολύ τη Γεωργία. Κάναμε πολύ καλή παρέα. Με συμβούλευε και με καθησύχαζε μερικές φορές, όταν τα "κακά παιδιά" μου επιτίθονταν.
Από μικρή είχα έντονο το αίσθημα της αδικίας. Δεν μου άρεσε που εκείνα τα κορίτσια ήθελαν να πέρνουν με το ζόρι προσοχή, και με ενοχλούσε επειδή ήταν παραχαϊδεμένα. Είχαν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους! Ακόμα και οι δασκάλοι τις επαινούσαν. Και το θεωρούσα άδικο. Ήθελα όλα τα παιδιά να είμαστε ίσα.
Τελικά ίσως καταβάθος να ζήλευα την προσοχή που τους έδιναν όλοι. Εγώ δεν μπορούσα να νιώθω ότι είμαι ένα ακόμα "θύμα"¨τους. Ίσως γι αυτό δεν με "πηγαιναν". Ακόμα κι οι κολλητές μου μερικές φορές βάζανε νερό στο κρασί τους. Εγώ δεν άντεχα να τις βλέπω , ήταν μια κλίκα με γυναικάκια κακομαθημένα,ζωηρά και ζηλιάρικα. Ακόμα και μεταξύ τους τσακώνονταν για το ποιος θα είναι ο αρχηγός.
Να σημειωθεί ότι υπήρχε και ένα αγόρι το οποίο με έσπρωχνε και μου έκανε παρατηρήσεις ανά διαστήματα. Και ήταν για τον μόνο που δεν είχα αναφερθεί στη μητέρα μου. Φαντάσου πόσο τον έτρεμα.
Αυτή ήταν μια μικρογραφία της ζωής που ζω σήμερα. Πραγματικά, δεν υπάρχει καμιά διαφορά.. Συναντώ άτομα τέτοιου είδους σε όλες μου τις δουλειές. Μόνο που, συχνά, είμαι μόνη σε αυτό.
Πέραν αυτόν τον προβληματικών παιδιών, μήπως φταίει και η χαμηλή μου αυτοεκτίμηση, η οποία με εμπόδιζε να ατνιμετωπίσω αυτά τα παιδιά;
Τελικά παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός ενήλικα αυτά τα χρόνια. Θυμάσαι τα παιχνίδια, την ανεμελιά, τους κολλητούς σου - αν είχες- αλλά και τα παιδιά τα οποία σου άφησαν
ένα αρνητικό στίγμα ..
Θυμάμαι έντονα την αρνητική αίσθηση που μου άφηναν αυτά τα παιδιά. Δεν τα συμπαθούσα καθόλου. Δεν ήμουν σίγουρη ποιος είχε ξεκινήσει και τι.. Αλλά συγχαινόμουν το ότι επιδίωκαν-αλλά και στο τέλος κατάφερναν-να πέρνουν την προσοχή όλων σχεδόν των παιδιών.
Και αυτό το χαρακτηριστικό ακόμα με ενοχλεί έντονα στην ενήλικη ζωή μου. Όταν βλέπω τέτοιου είδους άτομα, δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι τα συμπαθώ. Γιατί συνήθως έχουν κι άλλα ακόμα χαρακτηριστικά: την κακία, τη ζήλια και την ωραιοπάθεια.
Σαν παιδί ήμουν ήσυχο σε γενικές γραμμές. Δεν ενοχλούσα, δεν πείραζα κανέναν. Είχα 3 φίλες, αλλά θαύμαζα κι αγαπούσα πιο πολύ τη Γεωργία. Κάναμε πολύ καλή παρέα. Με συμβούλευε και με καθησύχαζε μερικές φορές, όταν τα "κακά παιδιά" μου επιτίθονταν.
Από μικρή είχα έντονο το αίσθημα της αδικίας. Δεν μου άρεσε που εκείνα τα κορίτσια ήθελαν να πέρνουν με το ζόρι προσοχή, και με ενοχλούσε επειδή ήταν παραχαϊδεμένα. Είχαν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους! Ακόμα και οι δασκάλοι τις επαινούσαν. Και το θεωρούσα άδικο. Ήθελα όλα τα παιδιά να είμαστε ίσα.
Τελικά ίσως καταβάθος να ζήλευα την προσοχή που τους έδιναν όλοι. Εγώ δεν μπορούσα να νιώθω ότι είμαι ένα ακόμα "θύμα"¨τους. Ίσως γι αυτό δεν με "πηγαιναν". Ακόμα κι οι κολλητές μου μερικές φορές βάζανε νερό στο κρασί τους. Εγώ δεν άντεχα να τις βλέπω , ήταν μια κλίκα με γυναικάκια κακομαθημένα,ζωηρά και ζηλιάρικα. Ακόμα και μεταξύ τους τσακώνονταν για το ποιος θα είναι ο αρχηγός.
Να σημειωθεί ότι υπήρχε και ένα αγόρι το οποίο με έσπρωχνε και μου έκανε παρατηρήσεις ανά διαστήματα. Και ήταν για τον μόνο που δεν είχα αναφερθεί στη μητέρα μου. Φαντάσου πόσο τον έτρεμα.
Αυτή ήταν μια μικρογραφία της ζωής που ζω σήμερα. Πραγματικά, δεν υπάρχει καμιά διαφορά.. Συναντώ άτομα τέτοιου είδους σε όλες μου τις δουλειές. Μόνο που, συχνά, είμαι μόνη σε αυτό.
Πέραν αυτόν τον προβληματικών παιδιών, μήπως φταίει και η χαμηλή μου αυτοεκτίμηση, η οποία με εμπόδιζε να ατνιμετωπίσω αυτά τα παιδιά;
No comments:
Post a Comment